ไม่ปล่อยให้อีกฝ่ายได้ยืนรอนานนัก ไม่นานรถเก๋งคันสีดำก็เปิดไฟติ๊บแต๊บ(?)เข้ามาจอดเทียบ กระจกฝั่งที่นั่งข้างคนขับลดลงพร้อมกับริริโอะที่ชะโงกหน้ามายิ้มให้ “สวัสดีค่ะโฮโนกะ..รอฉันนานรึเปล่าคะ?”

Show Post

“หมายถึงเคยเป็นแบบไหนกันคะ? อยากลองอะไรใหม่ๆหรือว่าไปที่ไหนสักที่เพราะระบายอารมณ์..?“ หัวเราะออกมาเบาๆ เป็นคำถามที่ไม่ต้องการคำตอบด้วยซ้ำเพราะตัวเองเลือกที่จะอธิบายไปทั้งหมด แม้อาหารจะอยู่ตรงหน้าแต่ก็ยังไม่ได้เริ่มทาน ”อืมม..ฉันเคยเล่าให้ฟังว่าฉันชอบไปโร้ดทริปใช่มั้ยคะ? บางทีระหว่างทางก็ได้เจออะไรที่อยากลองทำเหมือนกัน” “อย่างเช่น..ซิปไลน์?“ +

Show Post

ริมฝีปากคลี่รอยยิ้มบางและสีหน้าดูผ่อนคลายขึ้นยามที่เขาแบ่งปันเรื่องราวความเคยชินของตัวเองให้ฟัง ก่อนจะตั้งใจฟังอีกฝ่ายเล่าเรื่องแบตติ้งเซนเตอร์ให้ฟังอย่างตั้งใจ แม้ตอนแรกจะเป็นการถามเพื่อเปลี่ยนเรื่องก็ตาม “อย่างงี้นี่เอง..ฉันเคยได้ยินว่าบางคนก็มาที่แบตติ้งเซนเตอร์เพื่อคลายเครียด“ ”ประมาณว่า..ระบายความโกรธ“ ยิ้มขำ ระหว่างนั้นพนักงานก็เริ่มทยอยเอาอาหารกับเครื่องดื่มมาเสิร์ฟพอดี +

Show Post

“เอ๊ะ อ เอ่อคือว่า---“ รีบชักมือกลับลงไปกุมเข้าหากันบนตัก ท่าทางเลิ่กลั่กเล็กน้อย พร้อมกับแก้มที่เริ่มขึ้นสีเพราะความเขินอายกับการกระทำของตน ”ป ปกติฉันใส่แว่นตลอดไม่ค่อยได้ใส่คอนแทคเลนส์เท่าไหร่ ก ก็เลยเผลอเพราะเคยชินน่ะค่ะ” หัวเราะแหะๆๆ เป็นอย่างที่อีกฝ่ายบอกเป๊ะๆ(..) ถือโอกาสเปลี่ยนเรื่องหนีความเปิ่นของตัวเองดีกว่า-- “อ่า..แล้วปกติคุณไปที่แบตติ้งเซนเตอร์บ่อยมั้ยคะ?”

Show Post

กระพริบตาปริบๆก่อนจะหันกลับมาสอบตามองอีกฝ่าย ริมฝีปากอมยิ้มด้วยเล็กน้อย “นั่นสินะคะ ฉันลืมไปได้ยังไง” “เอาจริงๆวันนี้ค่อนข้างจะท้าทายมากสำหรับฉัน..“ ไม่รู้ทำไมตอนนั้นถึงตัดสินใจจะมาลองเล่นกันนะ(......) หรืออาจจะมีเหตุผลอื่นแฝงอยู่..? ”ถ้าฉันเล่นไม่ดีก็..อย่าหัวเราะหันเลยนะคะ“ ยกมือขึ้นเตรียมจะดันแว่น แต่ดันกลายเป็นนิ้วจิ้มกลางสันจมูกเท่านั้น---

Show Post