#โรลปิด with สรรพากร @dav-sancus.bsky.social #DAV_TheLostOne Location : ซอยเปลี่ยวสักที่ " เพราะแบบนี้ผมเลยไม่ชอบคดีที่เกี่ยวกับเด็ก " ดันเต้ยืนอยู่กับแซงคัสในตอนบ่ายแก่พร้อมข่าวประกาศตีพิมพ์ในวันนี้เรื่องคนหายด้วยสีหน้าขมวดคิ้ว เพราะเจอกันโดยบังเอิญเลยถือโอกาสพูดคุยกันด้วย " น่าเป็นห่วงจริงๆ.... หือ " " เมื่อครู่คุณเรียกผมรึเปล่า? " ใครเรียกเขาน่ะ

Show Post

ไม่ว่าบรรยากาศจากคุณจะเป็นเช่นไร แต่ในฐายะผู้ให้บริการอย่างเขาก็ทำได้แค่ยิ้มต้อนรับอยู่แล้ว “งั้นผมขอถามอีกที คุณดื่มแอลกอฮอล์ได้ไหมครับ” “ไอริชคอฟฟี่มันมีส่วนผสมของวิสกี้อยู่ด้วยน่ะ เมนูนี้ผมยังไม่เคยเอามาขายจริงจังเลยด้วยนะ”

Show Post

"อาจเป็น...ธุรกิจโรงงานผลิตกาแฟสำเร็จรูปก็เป็นได้ครับ?" ชายกลางคนตอบรับด้วยรอยยิ้ม และน้ำเสียงโทนสงบอย่างที่ชวนให้คิดว่าจริงจังอยู่หรือเปล่าหนอ...? ....ทว่าอะไรก็เกิดขึ้นได้ เมื่อคนที่กล่าวใช้นามสกุล ซิลเวอร์วิค ก่อนจะเล่าเรื่องร้านที่ว่านั่น "เป็นร้านลับเล็กๆของคุณลุงที่เห็นว่าเดินทางมาจากข้างนอกครับ" "อาหารเขาน่าสนใจดีนะ" ลากเสียงคิด "เห็นว่าเรียกมันว่า...โอเด้ง?"

Show Post

บรรยากาศรอบตัวของลูกค้าประจำ(?)คนนี้ของคุณให้ความรู้สึกสงบนิ่ง ชวนวางใจ แม้บางครั้งก็ให้ความรู้สึกเย็นยะเยือกบ้าง(?) ทว่าวันนี้ค่อนข้างดูดีทีเดียว ไม่มีอะไรชวนให้นึกหนาวสั่น กระมัง. 🙂 "เอาที่ตามที่คุณแนะนำแล้วกันครับ" รอยยิ้มมอบให้ดูยากคาดเดาอารมณ์ "จะว่าไป... ดูภายในร้านแล้ว ลูกค้าประจำจะเพิ่มขึ้นจากครั้งก่อนหรือเปล่าครับนี่" ถามไถ่... ชวนคุย?

Show Post

เรียวคิ้วใต้กรอบแว่นเพียงเลิกขึ้นทำองศาสูงเล็กน้อยกับคำอธิบายของสาวเจ้า นั่นทำให้ใบหน้าคมของชายกลางคนปรากฏความสงสัยอยู่ในที "ดื่มคนเดียวไม่เหงาหรือ?" ตามวิสัยของตน คิดมาตลอดว่าการดื่มมีไว้เพื่อสังสรรค์เชิงธุรกิจ เสริมคอนเนคชั่น "หรือว่าคุณดื่มบ่อยๆ ก็เพราะชอบรสของเหล้ามาก พอดื่มแล้วมันสดชื่น อะไรทำนองนั้น?" ดูไม่เข้าใจความคิดของชาวน้ำเมาเท่าไหร่เลยถามไถ่อย่างสนใจ

Show Post