||: ถ้าอยากลิ้มลองบ้างสามารถทักได้ 24/7 ครับผม💪✨

Show Post

“ใช่ วันเกิดม่อนๆทั้งที ผมจะพลาดได้ยังไงกัน” มองไซม่อนเหมือนว่าอีกฝ่ายจะเหงาๆยังไงก็ไม่รู้..เขาไม่รู้เลยว่าตลอดเวลาที่ไม่ได้อยู่ด้วยกันมันเกิดอะไรขึ้น.. “ถึงเราจะไม่ได้สนิทกันเหมือนเมื่อก่อนแล้ว..แต่ผมก็ยังอยากให้มิตรภาพของเรายังคงอยู่นะ..” พูดพลางยื่นกล่องของขวัญใบใหญ่ให้ “สุขสันต์วันเกิดนะม่อนๆ!ลองเปิดดูสิ รับรองว่าต้องชอบมากแน่นอน!☺️” โคดี้ส่ายหางด้วยความตื่นเต้น ทาด้า!!🪨

Show Post

เสียงซ่อกแซ่กจากพุ่มไม้นั้นดึงความสนใจเขาจนต้องหันไปมองด้วยความสงสัย แต่จู่ๆ ร่างสีขาวตัวใหญ่ก็กระโจนออกมาราวหับหมียักษ์จนเขาสะดุ้งตกใจไปชั่วครู่ แต่พอได้มองดูดีๆ แล้วกลับเป็นใครที่เขาคุ้นเคยเสียอย่างนั้น “โคดี้?” “หาฉัน?? นายเข้าป่าเพื่อมาหาฉันหรอ?” เขารู้ดีว่าเพื่อนเขาไม่ชอบให้ขนตัวเองเปื้อน แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังเลือกเข้าป่ามาหาเขางั้นหรอ…

Show Post

#เปิดโรล_MU [ป่านอกเมือง | โกงเวลา 23.30น.] ไซม่อนนั่งจดจ้องโทรศัพท์อยู่พักใหญ่ คำอวยพรจากเพื่อนฝูงถูกส่งมามากมายแต่กลับไร้วี่แววของผู้ที่เขาเฝ้ารอ เขาวางโทรศัพท์ลง และพูดคุยกับเค้กตรงหน้าราวกับมันกำลังรับฟังเขาอยู่ มันพอจะทำให้รู้สึกดีขึ้นมาชั่วขณะ แต่สุดท้ายเมื่อแสงเทียนดับลงความรู้สึกขุ่นมัวก็กลับมาเติมเต็มพื้นที่ในใจเขาอีกครั้ง (มาบวกได้เรื่อยๆ เลยครับ ผมลงดึกเกิน5555)

Show Post

ในระยะที่ใกล้ชิดเพียงนี้ นับวินาทีที่ฝ่ายตรงข้ามยิ่งเอื้อนเอ่ยประโยคมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งมีความต่างจากเหยื่อที่ถูกวางล่ออยู่ต่อหน้าปีศาจน้อยลงเท่านั้น จนสุดท้ายเมื่อความอดทนของเขาขาดผึ่ง ระยะที่ยากจะหลบหนีช่างยั่วยวนหมัดของเขาให้ง้างเหวี่ยงเข้าใส่ใบหน้าของแวมไพร์อย่างจังเสียจริงๆ เมื่อรู้ตัวอีกทีก็พบว่าตัวเองได้ปล่อยหมัดไปแล้วจริงๆเสียด้วย "ฉันว่านายพูดมากเกินพอแล้วว่ะ"

Show Post