۲/ همیشه خونه ی عمو با صدای شادی و قهقهه ی عموزاده ها و اواز و رقص عمو در خاطرمه، بذله گو بود، خیلی مهربان و خیلی عاطفی، درست مثل بابا. دیروز از پشت شیشه ی ای.سی.یو دیدمش، مثل نعش بیهوش افتاده بود روی تخت، سرگردان بین مرگ و زندگی و به اخرین آرزوش که رفتن به ونکور و پیش دخترها بود هرگز نرسید./

Show Post

۱/ این چند روز بدجوری به فلسفه ی زندگی فکر میکنم، اینکه چقدر زندگی غافلگیرکننده ست و ممکنه برای بسیاری از ارزوهامون فرصتی نباشه، عموی من شادترین ادمی بود که میشناختم، همیشه منزلش مهمونی بود، در هر فرصتی همه مون رو دور هم جمع میکرد، صدای خوبی داشت، اواز میخوند و اولین نفر بلند میشد میرقصید

Show Post

گویا یک قیافه جنریکی دارم که شبیه زیاد داره. هر چند وقت یکبار یکی بهم می‌گه تو خیلی من رو یاد یک کسی می‌اندازی. امروز این آقاهه که اومده بود میز میکروسکوپ رو درست کنه گفت تو انگار خواهر دوقلوی همخونه سابق منی. هیچ وقت هم نمی‌خوام عکس طرف رو ببینم که بفهمم شبیه چه فاجعه‌ای هستم.

Show Post

اومدم ماموریت. از میون جاده‌های محلی بین درختا که در اوج زیبایی پاییزی‌شونن می‌روندم و فکر می‌کردم که رویای گز کردن این زمین با مام‌بابام دیگه انگار خیلی دست‌نیافتنی‌ نیست و تمام مسیر برنامه ریختم که کجا میریم و چه کارها می‌کنیم. گرمای آفتاب پاییزی هم در آغوشم گرفته بود، با صدای بانو تمز در بک‌گراند.

Show Post

سوالات دیشب: کی صاحب قبرستونه؟ ( بچه آمریکایی فقط به مالکیت خصوصی می‌تونه فکر کنه)، آدمهای تو قبرستون چه جوری بیدار می‌شن؟ آیا همه کشورها قبرستون دارن؟

Show Post