โอ้… ถึงจะเกินคาดนิดหน่อย แต่ก็พอเดาออกอยู่บ้าง “ก็จริงนะครับ” “สำหรับในวัยเรียนแล้ว ถ้าหากรักใครมากจนยอมสูญเสียสิ่งที่สำคัญ.. อาจารย์ก็คิดว่ามันออกจะเร็วเกินไปหน่อย” “ในอนาคต คุณอาจจะได้เจอกับประสบการณ์เกี่ยวกับความรักที่ทำให้ความคิดนี้เปลี่ยนก็ได้” เขาประสานมือใต้คาง ส่งรอยยิ้มตาปิดเพื่อให้กำลังใจ “อาจารย์ขออวยพรให้คุณเจอความรักดี ๆ นะครับ คุณน็อกซ์”

Show Post

โซลยิ้ม เขาใช้ส้อมหั่นขนมเป็นส่วนๆก่อนจะทาน "ผมว่าคงเพราะพวกเราสนิทกันมาก เวลาอยากทำอะไรก็คงอยากทำด้วยกันล่ะมั้ง อะไรฟีลๆนั้นน่ะครับ" ถึงนั่นจะเป็นเรื่องความรักก็ตาม "ผมทนไม่ได้หรอกถ้าลูน็อกซ์จะแยกไปมีแฟนคนเดียว"

Show Post

"อย่างงั้นหรอครับ…" "แบบนี้ก็ได้เพื่อนคุยที่ดีเลยนะครับ" เขายิ้มอ่อนๆ ให้ทั้งสองคนที่เป็นเพื่อนสนทนาที่ดี เขาเองก็คาดหวังเล็กๆ ว่าบางทีถ้าได้รู้จักกันมากขึ้นในโรงเรียนเวอร์มองต์ก็คงดีเช่นกัน "ตั้งตารอได้เจอทั้งสองคนในโรงเรียนนะครับ ถ้าได้สนิทกันมากขึ้นก็คงดี" คีริลล์อยากรู้จริงๆ ว่าถ้าได้สนิทกันขึ้นมา จะเกินอะไรขึ้นบ้างในโรงเรียน…

Show Post

“ฉันพ้นวัยเรียนมาหลายปีแล้วล่ะ” ออเรเลียสคลี่ยิ้มออกมาด้วยความเอ็นดูที่เด็กน้อยคิดว่าเขายังคงเรียนอยู่ เขาคงกำลังโดนชมอ้อม ๆ ว่าหน้าเด็กอยู่สินะ “แล้วไว้พบกันนะเด็ก ๆ” ชายอายุมากกว่ากลับมายืนเต็มความสูงของตนอีกครั้งพลางมอบรอยยิ้มละมุน ก่อนที่มือบางโบกลาเด็กทั้งสองที่ค่อย ๆ เดินหายไปยังกลุ่มผู้คน ( ชมเยอะขนาดนี้ เดี๋ยวออเรเลียสบ้าจี้แถมอัญมณีให้นะคะ ขอบคุณสำหรับรูทเช่นกันค่า )

Show Post

“ได้เหรอ?”เสียงสดใสของสาวน้อยดังขึ้นตอบรับคำเชิญจากในห้อง พร้อมกันนั้นเสียงฝีเท้าของเจ้าตัวก็ดังตึก ตึก เคลื่อนที่มาใกล้ชายหนุ่ม “น็อกซี่~”คงไม่ต้องเดาหรอกกระมังว่าผู้มาเยือนที่ไม่ได้รับเชิญคนนี้คือใคร คนที่เรียกเขาแบบนี้ย่อมมีแค่คนเดียว โอคาริน่า ฟิโอเรนーเจ้าของผมสีหวานแสนยาวเหยียด “ซ้อมประจำวันเหรอคะ? หายากนะเนี่ยที่จะอยู่คนเดียวแบบนี้น่ะ”ลองมองไปรอบๆ หาร่างอีกคน แต่ก็ไม่พบ

Show Post