هزاران آفرین بر داریوش آشوری و شهلا شفیق

Show Post

چندتا رشته مکالمه خوندم. کاملا مشخص بود که خودتون یا اطرافیان‌تون خداروشکر با شلنگ از جلوی خونه‌هاتون خون لخته‌شده جمع نکردین وگرنه چنان در بهت و سکوت فرو رفته بودین که به بازی «آیا وحشتناک نیست» مشغول نبودین. و من از این بابت صمیمانه و انسانی خوشحالم برای طرفین تمام مکالماتی که خوندم.

Show Post

یه روزی برام سوال بود چطوری یکی میشه مثلا شبیه این جمعیت‌های لوس‌آنجلس‌نشین که توی اواخر دهه شصت گیر کردن و صلب شدن و درکشون از ایران به صفر رسیده؟ اومدم توی این پلتفرم و فهمیدم به مرور. ارتباط برخی‌تون جور عجیبی با ایران قطعه. جور خیلی عجیبی. جور غم‌انگیزی، جور زننده‌ای. جور ناامیدکننده‌ای.

Show Post

وقتی اون بوزینه کریه‌المنظر هولوکاست انکار و مسخره می‌کرد و من اون واکنش تند و محکم از یهودی‌ها و غرب می‌دیدم با خودم می‌گفتم، حرف این مجسمه رذالت چه ارزشی داره که تو این مجامع سطح بالای جهانی محکوم بشه!؟ حرفش باد هواست. الان ولی می‌فهمم. الان می‌فهمم کسی که خاک تو چشم حقیقت می‌پاشه چطور موجودییه.

Show Post

رو تموم ساختمان‌های بلند تک‌تیرانداز گذاشته بودن، صدای سوت و نفیر کشیدن گلوله‌هاشون خیلی هولناک بود. ما زورمون به اینها نمی‌رسه، حتی جمعیت میلیونی رو می‌تونن سرکوب کنن، ما احتیاج به کمک خارجی داریم. ساچمه‌هاشون تقریباً اندازه عنابه و مثل توپ پینگ‌پنگ به زمین که بخوره، دوباره پرتاب میشه.

Show Post