شاخه ها (سعید یوسف) درخت، فلسفه اش این است: تو ریشه را دریاب؛ که شاخه ها، بزرگ‌تر که شدند، به هرکجا دل‌شان خواست، می‌روند، فقط دعا باید کرد که تیر و نیزه به دست بنی بشر نشوند، و، بدتر از آن، برای قطع خودت دستهٔ تبر نشوند.

Show Post

کاملن می‌فهمم چون خارج من همون شماله و خیلی برام مسئله بوده. به دوستم می‌تونم بگم نه و نهایت رابطه‌مون تموم می‌شه اما به «زندایی‌م» نمی‌تونم چون نه فقط رابطه با خانواده‌ی دایی‌م که کل خانواده‌ی مادری در مخاطره‌ست. «چیکارت داشتن؟ می‌اومدن یه گوشه اونام یه لقمه نون می‌خوردن»: گوشه- لقمه :)))

Show Post

دقیقا خیلی درست بود این نکته. تبدیل به مهمان میشیم. اقلا منم میشم. برای روزها مثلا از یک فضاهایی مطلقا استفاده نمی‌کنم وارد حریم مهمان نمیشم و خب اینا واقعا معنیش اینه که فضا و به قول تو حضور خودمون رو داریم محدود می‌کنیم

Show Post

گمونم یه چیزی که اعلب آدما درکش نمی‌کنن مسئله/مشکل حضوره. من در حضور مهمان خودم تبدیل به مهمان می‌شم، دیگه خونه‌ی خودم نیست، فضاییه که باید با یه دیگری سهیم بشم که ساعات حضور و غیابش هم بسته به میل اونکه اومده «سفر». نهایت ۲ روز تحمل کردنیه، بیشتر از اون اسباب رنجه چون به خلوت من «تجاوز» شده.

Show Post

من تا الان واقعیت مشکلی با مهمون تنها، زوج‌هایی که دوستانم هستن و اونایی که نهایت دو وعده می‌مونن نداشتم. اینها واقعا در دسته‌ی‌ معاشرت جا میشن حتی اگر فضای ذهنی‌مون دور از هم باشه خوش می‌گذره. خشونت مهمان اونجایی خودش رو مرئی می‌کنه که تبدیل به مراقبت طولانی مدت از غریبه‌های تعارفی، تنبل و وراج‌ میشه.

Show Post