คำหยอกน่ารักน่าชังทำให้เขาอดยิ้มมุมปากตามไม่ได้ ดวงตาสีเขียวหรี่ลงลงไม่ได้ถือสาอะไรกับคำชมของเพื่อนชั้นปีเดียวกัน คาโมะขยับตะแคงตัวหันเข้าหาหญิงสาว ก่อนจะถอนหายใจช้าๆ ยกมือหนาชี้ทรงผมของตนเองพลางเอ่ยเสียงชัด " อืม นิโชวจังมัดโพนี่เทลก็น่ารักดีนะ " เขายกยิ้ม " สมวัยดี " ทั้งที่อยู่ปีเดียวกันแท้ๆ คมชมนั้นเลยดูน่าหมั่นเขี้ยวจนอดเอาคืนไม่ได้

Show Post

#UMN_เปิดโรล เช้าวันหยุด | แยกรูท คุณเดินผ่านย่านมิโดริ ผ่านบ้านเดี่ยวหลังหนึ่งที่ดูจะเป็นที่รักของพรรณไม้ ทั้งไม้เลื้อยไม้เถาห้อยย้อยลงมาจากรั้วงดงามเป็นธรรมชาติ แล้วคุณก็เห็นชายวัยกลางคนบนบันไดพับเตี้ยๆ หน้าบ้าน กำลังใช้กรรไกรเล็มกิ่งไม้ เขาคงได้ยินเสียงฝีเท้าของคุณจึงหันไปหา จังหวะเดียวกับที่ขาบันไดโงนเงนเหมือนจะล้ม คุณจึง… (บวกสั้นยาวได้หมดครับ มายืนดูคนเอวยอกเฉยๆก็ได้—)

Show Post

เขาเงียบนิ่งคิดตามที่คนข้างกายพูด คาโมะไม่ใช่คนที่จะฉลาดพอคิดอะไรลึกซึ้งแบบนี้ หัวคิ้วที่ขมวดลงเป็นเครื่องหมายแทนความมึนงงได้เป็นอย่างดี " ...งั้นเราก็ควรมารู้จักกันไว้น่ะสิ? " " ฉันคาโมะห้อง2-B " " ส่วนเธอห้อง2-Aสินะ? " ดวงดาวถูกละสายตา เจ้าของเรือนผมสีสดข้างๆกลายเป็นสิ่งที่เข้าตั้งใจให้ความสำคัญ คาโมะเพียงแค่มองทิ้งไว้อย่างนั้นพลางเอียงคอเชิงตั้งคำถาม

Show Post

สวนสาธารณะ | ช่วงเช้า นั่งอ่านหนังสือเพลินๆ เผลอเดี๋ยวเดียวก็โดนเจ้าถิ่นมาล้อมซะแล้ว มิจฉาชีพรูปแบบใหม่หรือไงกัน "ไม่มีอะไรให้กินหรอกนะคะ..." "แต่เดี๋ยวไปซื้อมาให้ก็ได้"

Show Post

Kapalı içerik

Show Post