เซนต์นิ่ง | นิ่งค้าง ,เหมือนถูกสาปกลายเป็นน้ำแข็ง ไม่กล้าขยับตัวไปไหน ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจ มีเพียงไอร้อนกำลังก่อตัว เหตุผลของทุกการกระทำราวกับตีกันอยู่ในหัวจนยุ่งเหยิน กระทั่ง —เธอถอยห่างออกด้วยใบหน้าแสนเรียบเฉย มีก็แต่เขาที่อึ้งตาค้างปากพะงาบอยู่คนเดียว " แมงมุม..งั้นเหรอครับ... " ไม่ได้คิดด้วยซ้ำว่าอยู่ตรงไหนหรือมีจริงมั้ย เพียงแค่พยายามประมวลสติสตังของตัวเองกลับมา +

Show Post

ฝ่ามือใหญ่ลูบหลังคอไปถึงใบหูแดงเถือกข้างนั้นก่อนจะเผลอปากกระตุกเบา ยามมองใบหน้าของคนที่กล้าทำถึงปานนี้ —เขารู้ดีอยู่แล้ว ,ว่าคำพูดเหล่านั้นอาจไม่สลักสำคัญอะไรกับเธอเลย สิ่งที่เหลืออยู่บนแววตาคู่สวยนั่น เซนต์มองเห็นเพียงความตั้งใจ ความจงใจ และการหยิบเอาจุดอ่อนของเขามาหยอกซ้ำอยู่เรื่อย ....ทั้งที่รู้แบบนั้นอยู่แล้วแท้ ๆ ชักจะเกลียดจุดอ่อนของตัวเองที่พ่ายแพ้ให้อีกฝ่ายทุกที +

Show Post

ว่าแล้วเชียว รุ่นพี่ลาเกอร์เลิฟคนนี้น่ะ . อันตรายจริง ๆ ... เมื่อเสียงในใจสงบลง เด็กชายเริ่มขมวดคิ้วอย่างไม่ชอบใจ แม้ใบหน้ายังร้อนผ่าวอยู่เนือง ๆ " ตัดสินใจแล้วครับ " พูดโพล่งจบก็คว้ามืออุ้มเจ้ากระต่ายอ้วนจ้ำม่ำขนฟูที่เขาเป็นคนตั้งชื่อให้ขึ้นมา " ผมขอเลือกเจ้าลิตเติ้ลนี่ดีกว่า " " อย่างน้อย— " +

Show Post

" มันก็คงไม่ทำผมหัวใจวายเหมือนคุณหรอก " เฮอะ มองตาหน้าบุ่ยไปที อย่าให้ได้เอาคืนบ้างเถอะ ,ก่อนจะหลีกกลับไปสบตากลมจิ๋วของเจ้าสิ่งมีชีวิตที่อุ้มอยู่ ปลายนิ้วโป้งลูบขนสีเทาอย่างใช้ความคิดเล็กน้อย เหลือบมองอย่างอดไม่ได้ " คุณ...ถนัดทำแต่อะไรแบบนี้หรือไงกันครับ " —ก็ หมายถึงอะไรแบบนั้นแหละ ถามด้วยเสียงเบาลงนิดหน่อยคล้ายจะลังเลแต่ก็ยังได้ยินง่าย

Show Post

สะดุ้งตามสัญชาตญาณ ดวงตากะพริบปริบเพราะความประหลาดใจ “ นายเป็นคนบอกเองว่าให้อยู่ด้วยกันก่อน ” เอียงคอมองด้วยความงุนงง พลางยกมือลูบหน้าผากตนเองป้อย ๆ ก่อนจะเลื่อนลงต่ำ มือข้างเดิม เอื้อมไปหาคนที่อยู่ตรงหน้า “ ถ้าจะกลับ— ” . ชายเสื้อของอีกฝ่าย ถูกดึงรั้งเอาไว้ . “ ทำไมไม่กลับพร้อมกันล่ะ ” ราวกับขอให้เขาเป็นฝ่ายเดินนำ

Show Post