3.40 am ไม่รู้ทำไมพักนี้ถึงได้เอาแต่นึกถึงเรื่องเก่าๆขึ้นมา ทั้งม๊าที่เสียไป ทั้งเรื่องตอนมอต้น ป่านนี้เธอจะสบายดีไหมนะ จะอ่านหนังสือเตรียมสอบอยู่รึเปล่า พอไม่ได้ติดต่อกันสักพักแล้วก็อดคิดไม่ได้ แสงสลัวจากจอมือถือสาดกระทบลงบนใบหน้า ปลายนิ้วกดเข้าแชทที่คุยกันแทบนับคำได้ ก่อนจะเลื่อนอ่านข้อความเดิมๆซ้ำไปซ้ำมา ความคิดถึงนี่มันน่ารำคาญจัง รู้ว่าเป็นแบบนี้คงไม่พูดออกไปซะตั้งแต่แรก น่าเบื่อ

Show Post

ทำใจได้ละ อะไรที่เกิดขึ้นแล้วมันย่อม…ดีเสมอ…สินะ ขอพูดหยาบสักกูสองกูแล้วกัน คือกูส่องกระจกถ่ายรูปมายังแทบไม่รู้เลย ว่าตัวเองเป็นใคร แต่จะรับให้ได้ รีบ ๆ ยาวนะผมที่รัก

Show Post

เป็นล็อคลี ไม่เฟี้ยวแล้ว

Show Post

ลองเเฮพี้ด ิิ

Show Post

แล่บลิ้นตามเด่กอึ่ง แผล่บ

Show Post