عشقو به غیراز منو تو هیشکی بلد نیست بیا …

Show Post

دوباره می خوابم کف سالن خانه و خیال می بافم بی ترس ... حواسم نیست که کس دیگری هم در این خانه است . یکهو می بینم یک نفر کنارم ایستاده می گوید : اجازه هست ؟ و بدون اینکه منتظر اجازه من شود کنارم دراز می کشد

Show Post

می گوید : چرا نمی نويسی دختر جان ؟ می گویم : می ترسم ، می ترسم گم شوم میان قصه های خودم ، می ترسم گم کنم کدام زندگی من است و کدام قصه ؟ می گوید : عیب ندارد دختر جان تو بنویس ، با هم زندگیش می کنیم . کی گفته که نمی شه قصه هارو زندگی کرد ...

Show Post

می گوید : به چی فکر می کنی ؟ بدون اینکه نگاهش کنم می گویم به قصه جدیدم که می خوام بنویسم ... می گوید قصه ت در مورد چیه ؟ می گویم : درباره پیرمرد و سگش می گوید : همین ؟ بله همین ...

Show Post

می گوید : پیرمرد قصه ت خوشحاله ؟ می گویم : نه بر عکس خیلی هم ناراحته ... می گوید : چرا ؟ چون خوشبخت نیست ... چرا خوشبخت نیست ؟ می گویم : اگر قرار باشد هی ازم سوال کنی که نمی تونم خیالش کنم ... می گوید : نمی شه یه کم خیال شادتر بکنی ؟ نمی شه آدمهات یه کم خوشبخت تر باشن ؟

Show Post