เมื่อได้ยินแบบนั้น เธอจึงรีบเดินไปที่โต๊ะของเพื่อนสนิทโดยทันที "อย่าบอกนะว่าคหกรรม..." แอบชะเง้อมองใบคะแนนของอีกฝ่าย ก่อนที่จะเริ่มสันนิษฐานไปต่าง ๆ นา ๆ "นายต้องทำข้อเขียนไม่ได้แน่ ๆ เลย อย่างเช่น....เรียงลำดับการทำความสะอาดห้องผิด!"

Show Post

เขายกมือขึ้นลูบต้นคอเล็กน้อยตอนที่ได้ยินคำว่าอยากสนิทกับรุ่นพี่ไวๆด้วย แอบเขินอยู่นิดๆขึ้นมา แล้วก็พ่นลมหายใจออกเบาๆข่มความรู้สึกนั้นไว้ “…แค่แข่งชนะ ไม่ได้หมายความว่าต้องทำให้อีกคนหุบปากแล้วเดินตามอยู่ดีไม่ใช่รึไง” “แต่ถ้าเลือกลำบากก็ให้ฉันเลือกก็ได้” ว่าแล้วก็พยักหน้าไปทางร้านขนมเล็กๆที่อยู่หัวมุมถนนพอดี

Show Post

เป็นร้านคาเฟ่กึ่งเบเกอรี่ที่ไม่ได้หรูหราแต่ดูอบอุ่นพอจะนั่งเล่นได้สักพัก คงมีทั้งเค้กและพาร์เฟ่ที่อีกฝ่ายพูดถึง (ขอโทษที่ตอบช้านะคับบบ มาต่อแล้วว 🥺)

Show Post

“เวอร์แล้วเถอะ..” เพราะฝีมือตัวเองก็ไม่ได้ดีอะไร มิหนำซ้ำคุกกี้พวกนี้ก็อยู่ในระดับการทำที่ค่อนข้างพื้นฐาน แต่ถึงอย่างนั้นก็จะรับมันไว้ซึ่งคำชม และคนที่ได้ฟังอย่างเขาก็แอบดีใจไม่น้อย “ก็ไม่หรอก คุกกี้ล็อตนี้หมดก็คงพักเบรคแล้ว”ก่อนจะรีบถามต่อ “หลังเลิกเรียน.. นายจะหลอกฉันไปที่ไหน?” ถามแบบตั้งแง่สุดๆ

Show Post

(ขอบคุณน้าโคจิคุงงงง เป็นเพื่อนที่น่ารักของเค้าตลอดไปเลยนะ💪✨)

Show Post