แม้จะมีเสียงในหัวดังก้องอยู่เสมอพร้อมจดหมายตอบกลับจากคนที่เขาเฝ้ารอในมือเป็นหลังฐานยืนยัน แต่เขาก็ยังอยากจะรอ รอแบบไร้ความหวัง หายใจทิ้งอย่างเปล่าประโยชน์ ความรู้สึกอึดอัดที่พูดไม่ออกจุกอยู่ในอก ทำไมถึงได้รู้สึกแย่แบบนี้กัน ... ไม่เป็นไร ไว้โอกาสหน้าก็ได้ ?.. เขาเม้มปากลงราวกับอยากจะพูดอะไรบางอย่าง วินาทีนั้นก็มีใบหน้าของเขาถูกจิ้มและเชิดคางขึ้นโดย? “ ร..ริแอน ? ”

Show Post

ร่างกายที่ทอดลงบนพื้นยาวหลังจากรอคนที่เขาคาดหวังว่าจะได้เจอภายในวันนี้อย่างเต็มเปี่ยมไปด้วยความหวัง เฝ้ารอคนที่เพิ่งรู้จักกันได้ไม่นานโดยไม่ลดละความพยายาม อดทนรอตั้งแต่ช่วงเวลานัดหมายจนผ่านมาสองชั่วโมงกว่าแล้ว ไม่รู้ว่ารอไปทำไม แล้วทำไมถึงได้คาดหวังว่าเขาจะตอบรับจดหมายนั้นโดยง่ายกัน กลับดีไหม ? เสียงในหัวดังก้องตลอดเวลาที่เข็มนาฬิกาเดินไปข้างหน้าทุกวินาที จนเวลาผ่านไป

Show Post

การปรุงยาถือเป็นวิชาที่เขามักทำได้ดีเสมอ ในครั้งนี้เองก็เช่นกันที่เขาสามารถปรุงยาออกมาได้อย่างสมบูรณ์แบบ ตอนนี้ไม่มีอะไรในวิชาที่เขาต้องทำอีกแล้ว แต่ทว่ามีสิ่งนึงที่เขานึกได้ ฝ่ามือของเขาล้วงเข้ากระเป๋ากางเกงของตัวเองหยิบบางสิ่งบางอย่างออกมา ก่อนจะก้าวเดินไปที่โต๊ะของอีกฝ่าย วางมันลงบนโต๊ะแล้วเลื่อนไปหา "นี่คงเป็นของคุณ"

Show Post

𝐇𝐚𝐩𝐩𝐲 𝐛𝐢𝐫𝐭𝐡𝐝𝐚𝐲 𝐋𝐚𝐮𝐫𝐞𝐧𝐜𝐢𝐚! (ยัยหนูอายุ 17 แล้วค่าาาา 🤍🎂✨️)

Show Post

[ จดหมายถึง @hwww2-lessa.bsky.social ] นกฮูกยุ้งฉางสำหรับส่งจดหมาย โบยบินมาถึงยังบ้านเรเวนคลอ ที่หอพักของริแอนนอลพร้อมข้อความ “ นี้เป็นจดหมายฉบับแรกที่ฉันส่งให้คนอื่นนอกจากครอบครัว วันนี้นายพอจะมีเวลาว่างไหม มาเจอฉันที่ชมรมดาราศาสตร์เวลาสามทุ่ม สายได้แต่ต้องมาให้ได้เลยนะ — ด้วยความเคารพ โกลดี้ ธีโอดอร์ ” ตัวจดหมายใช้คำไม่สละสลวยเท่าไหร่นักตามฉบับของผู้ส่ง

Show Post