(Story) "หากท่านมีเมตตา มีกรุณาใหญ่หลวง เหตุใดจึงไม่ยื่นมือมาช่วยพวกเรา"

Show Post

โรลเปิด | แยกรูท | บึงห้วยบ่อบัว เวลา ๐๒:๐๐ น. ลมพัดกลิ่นดอกเอื้องผึ้งลอยขนาบไปกับสายน้ำของบึงห้วย เสียงใบไม้จากต้นโบกพริ้วไปมาทำให้ป่าด้านหลังไม่เงียบมากนัก หากตามกลิ่นมาจนถึงต้นตอก็พบกับชายหนุ่มตนหนึ่งนั่งอยู่บนท่อนไม้ริมทางลาดลงบึง ผมดำขลับถูกปล่อยยาวปลกใบหน้า “..” มือจับถือผ้าเอาไว้ขยี้สลับกับจุ่มลงบึง ดูแล้วละม้ายคล้ายกับจะซักผ้าซักผ่อนของตนเองอยู่ (+ได้ค้าบ)

Show Post

#sksn_commu “ หล่อนว่าฉันเจ้าสำรวยไปงั้นหรือ “ ” คงจริง ฉันไม่ทำงาน และชอบแต่งตัวฟุ่มเฟือย หากแม้ว่าถึงคราวชรา ฉันจะยังงามอยู่จวบวายปราณ แต่แล้วหล่อนเล่า? เมื่อหล่อนไม่สาวไม่สวยไม่มีแรงทำงานอีกแล้ว หล่อนจะเหลือกะไรให้ค้ำจุนชีวิตกัน ” “ เช่นนั้น หล่อนจึงอย่าเยาะเย้ยว่าฉันเลย “ — พิมลพิมพิไลย (พิกุล) มนุษย์ | ถูกสาปเป็นเจ้าหญิงนิทรา doc in bio talk co role : DM

Show Post

มองแม่จันทร์ที่กำลังผูกสายสิญจน์ให้ก็ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ รู้สึกดีใจมากๆเพราะเธอเป็นเหมือนกับแม่คนที่สองของเขา "ขอบใจจ๊ะแม่จันทร์" เด็กหนุ่มโผเข้ากอดสาวเจ้าอย่างแผ่วเบา ค้างไว้แบบนั้นอยู่ครู่หนึ่งก็ค่อยๆผละออกมา "นี่จ๊ะ ขนมตี้เฮาเปี้ยะเอง" ไม่ว่าเปล่า ตนก็เอาขนมออกมาจากตะกร้าหวายที่ตัวเองเอามาด้วย ข้างในเป็นขนมที่เขาตั้งใจทำเองกับมือเลยล่ะ

Show Post

"หากพี่กล่อมจันทร์มีความสุข ใจแก้วก็มีความสุขจ้ะ" ยิ้มหวานปรากฏทันใด หากอีกฝ่ายพูดเข่นนั้นแก้วก็จะเชื่อและจะทำให้ความสุข ความสดใสที่เกิดนั้นไม่จางหายไป เด็กชายขยับตัวพร้อมกอดแขนหญิงสาวเอาไว้ ให้ภาษาของร่างกายได้สื่อสารไปพร้อมกับคำพูด "แก้วจะอยู่กับพี่กล่อมจันทร์ ไม่ห่างไกลไปไหนแน่นอนจ้ะ"

Show Post