“ โอ.. เที่ยงแล้วนี่นะ ไปหามื้อเที่ยงกินกัน ” วัฏฏะถูกย่อมาคล้องไว้ที่ข้อมือ “ หยางชอบกินอะไรหรอ ” สรรพนามการเรียกเริ่มดูสนิทสนมขึ้น ทั้งคู่เดินตามทางไปเรื่อย ผ่านร้านค้ามากมายตามถนนที่เริ่มเปลี่ยนไปเรื่อยๆ จนถึงย้านร้านอาหาร กลิ่นหอมอวลของอาหารอันโอชะมากมายลอยตีจมูก ทั้งของปิ้งย่าง ต้มยำ เครื่องแกงมากมาย เสี่ยงฉ่าของกระทะชวนกินเป็นเอกลักษณ์ของร้านข้าวจริงๆ

Show Post

( ราคาเหมาะสมกับคุณภาพมากค่ะ แพงหูฉีกของแท้ )

Show Post

“ เหวอ! ระวังหน่อย!! ข้ายังไม่อยากจ่ายค่ารักษาเพิ่มนะ— ” เธอรีบยกวาฏกะร้อนร้อนออกห่างจากมือไทหยาง หลังจากสื่อกลางทรงกลมกลับสภาพเป็นสำริดสีเขียวดังเดิมจึงยื่นให้ “ ระวังหน่อยสิ ” ว่าแล้วก็ยีหัวคนตัวเล็ก ด้วยสีหน้าฉุนเฉียว ปนซีดเซียวเพราะตกใจเมื่อครู่

Show Post

(คุณหนูครับ คุณหนูเหลียง😭😭💓💓💓)

Show Post

(แกไม่รอดแน่ โซ่จักรยาน)

Show Post