(ขออนุญาตปักนะคะ🙌)

Show Post

( เค้าขอแจมด้วยนะคะ ) เสียงอีกฝ่ายทำเอาซาเลียสะดุ้งโหยงตัวแทบลอย เธอรีบชักเท้าออกแล้วโค้งตัวลงทันที ถึงแม้จะไม่เห็นว่าคนตรงหน้าเป็นใครก็เถอะ ” ขอโทษด้วย มันมืดจนมองไม่เห็นเลย tt “ น้ำเสียงเอ่ยขึ้นเบาๆ พลางถอยออกมาเล็กน้อย เว้นระยะห่างให้คนตรงหน้าได้เดินต่อ จะว่าไปเสียงก็คุ้นๆ แอบเหล่มองหน้านิดหน่อย แต่ไม่กล้าจ้องมากนัก

Show Post

( มาบวกด้วยคนนะคับ 🥺🤲 ) เสียงร้องทักทำเอาเรือนร่างสูงใหญ่ของเด็กสาวสะดุ้งตัวโยน เธอหันไปตามเสียงอันคุ้นหู ก่อนจะตระหนักได้ว่าคนตรงหน้าคือคุณ—เพื่อนร่วมชั้นปีผู้สังกัดบ้านเดียวกันนั่นเอง “ขอโทษด้วยนะคะ พอดีเมื่อกี้อยู่ ๆ มันก็มืดไปหมดจนมองไม่เห็นอะไรเลย... เธอบาดเจ็บตรงไหนรึเปล่า”

Show Post

เขารู้สึกว่าตัวเองเหยียบอะไรเข้าในความมืด แต่กว่าดวงตาจะปรับกับสภาะแสงต่ำ อีกฝ่ายก็เอ่ยเตือนกลับมาก่อน “เทรนท์เหรอ โทษที” ขยับเท้าออกพร้อมขอโทษอย่างกระชับ เขาลดไม้กายสิทธิ์ในมือลงจากระดับอก “รู้รึเปล่าว่าเกิดอะไรขึ้น?”

Show Post

(ปักไว้ก่อนนะคะ)

Show Post