เหตุใด​เธอจึงหลงใหลในสิ่งมีชีวิตหนึ่งเสียมากมาย แมวตัวเล็กจ้อยที่แสนเปราะบาง ทว่าจิตใจมันนั้นไร้สิ่งใดพันธนาการ แสนอิสระเสรีไม่มีทางสยบยอม รักได้อย่างเต็มที่ไม่คิดหวาดหวัั่น เรียกร้องทุกสิ่งที่ปรารถนาอย่างไม่ละอาย เพียงได้ใกล้ชิดก็ราวกับกำลังเฝ้ามองสิ่งที่ตนใฝ่ฝันมาตลอด...แค่เพียงเอื้อมมือออกไปก็จะโอบกอดมันไว้ได้ สิ่งที่ไม่กล้าแม้แต่จะพยายามเพื่อมัน จวบจนจบชีวิตนี้ไปก็ยังมิอาจครอบครอง

Show Post

(สังคมน่ารัก สังคมสนุก สังคมดีๆ วรางเต็มไปด้วยผู้คนที่น่ารักเอนจอยการเล่น ถึงไม่ได้แอคทีฟแต่ได้เข้าไปอ่านก็สนุกตามแล้ว ขอบคุณเรื่องราวทุกสิ่งอย่างที่ได้พบปะกันนะคะ ยินดีที่บุหลันดาราสาวเหยื่อพวกดี้เล่นกับใจได้เข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของเรื่องราว ไว้พบกันใหม่ในสักมูหนึ่ง ถ้าเป็นไปได้ค่ะ 🙏🎉) (ส่วนเรื่องราวของบุหลันเริ่มต่อจากที่ 'กลับเข้าเรียนภาคเรียนที่ ๒ เพื่อจบการศึกษาอย่างสมบูรณ์' 🙂‍↕️)

Show Post

บทส่งท้าย ปี 2567 | กระทรวงสัตว์วิเศษ ในเวลาเที่ยงกว่าๆแบบนี้ ห้องทำงานที่ไม่มีผู้คนนั้น มีเพียงหญิงวัยเกือบสี่สิบปีนั่งขีดเขียนภาพวาดบนกระดาษ ไม่ทันใด เสียงจากชายชุดราชการดังขึ้น "คุณณรารินทร์ครับ มีเอกสารโครงการพาสัตว์วิเศษไปตามโรงเรียนให้เซ็นครับ" ชายหนุ่มยื่นเอกสารจั่วหัวตราโรงเรียนที่แสนคุ้นเคย วรางคณานี่นา เธอยิ้มบางๆพลางมองไปที่กรอบรูปเก่า "ค่ะ วางไว้ได้เลย"

Show Post

#เรื่องเล่าขาน_VRKN แสงแดดอ่อนจากหน้าต่างส่องลอดผ่านม่านเข้ามาเป็นริ้วบาง ๆ กระทบกับใบหน้าของเธออย่างพอดิบพอดี ... ปวดหัวจัง เปลือกตาก็หนักอย่างกับถูกอะไรถ่วงไว้แม้จะเป็นแบบนั้นเจ้าตัวก็ยังฝืนลืมตาขึ้นมาอยู่ดี ภาพตรงหน้าเบลออยู่พักหนึ่งก่อนจะค่อย ๆ ชัดขึ้นทีละน้อยจนเห็นเพดานและหลอดไฟเหนือศีรษะ

Show Post

#เรื่องเล่าขาน_VRKN 20 ส.ค. 2543 เด็กสาวมายืนอยู่ที่สถานีกุมภาอีกครั้ง แม้ว่าสี่เดือนที่ผ่านมาจะมีอะไรเกิดขึ้นเยอะ เยอะเกินกว่าที่เด็กคนนึงจะเข้าใจได้ สายตามองไปที่พี่สาวและยายที่มาส่งตามเคย แม้ครั้งนี้จะแปลกหน่อยๆที่พ่อกับแม่ลางานมาส่งด้วยก็ตาม กว่าจะยอมให้เธอกลับมาเรียนที่นี่ ก็ถือว่าคุยกันยาวนานอยู่ +

Show Post