آخرین روزهای دهه سی زندگیمه. دارم میرسم به سن پیامبری، به حداکثر سن مورد نیاز برای اکثر مشاغل. البته به لطف شناسنامه‌ای که جلوتر از خودمه زود به اینجا رسیدم :) برای خودم یه لیست نوشتم که تو ده سال گذشته چه کارا کردم. چیا به دست آوردم و از دست دادم. یه جاهایی از مسیر کچلی واضح داره ولی زندگی همینه.

Show Post

از در اومدیم بیرون، دیدیم تو خیابون پایینی بعد تجمعات خیابونی دسته راه انداختن و با پرچم تو خیابونان. به این پسر گفتم احساس منیرخانوم فیلم آشغال‌های دوست‌داشتنی رو دارم. این در رو به وقایع ۴۰۱ باز کردیم و از تیراندازی دررفتیم. در رو به جنگ ۱۲روزه باز کردیم، رو به ۱۸ و ۱۹‌دی، به جنگ ۴۰روزه، حالام اینا..

Show Post

من امروز تا وارد جیم شدم مربیم گفت شکمت چه خوب شده زغال. قشنگ مشخصه لاغر شدی. خیلی شنیدنش از مربیم مزه داد بهما. خییییلی این عکسا هم یکیش اینستنت مربیمه 🥰

Show Post

۲/ همیشه خونه ی عمو با صدای شادی و قهقهه ی عموزاده ها و اواز و رقص عمو در خاطرمه، بذله گو بود، خیلی مهربان و خیلی عاطفی، درست مثل بابا. دیروز از پشت شیشه ی ای.سی.یو دیدمش، مثل نعش بیهوش افتاده بود روی تخت، سرگردان بین مرگ و زندگی و به اخرین آرزوش که رفتن به ونکور و پیش دخترها بود هرگز نرسید./

Show Post

۱/ این چند روز بدجوری به فلسفه ی زندگی فکر میکنم، اینکه چقدر زندگی غافلگیرکننده ست و ممکنه برای بسیاری از ارزوهامون فرصتی نباشه، عموی من شادترین ادمی بود که میشناختم، همیشه منزلش مهمونی بود، در هر فرصتی همه مون رو دور هم جمع میکرد، صدای خوبی داشت، اواز میخوند و اولین نفر بلند میشد میرقصید

Show Post