เขาชะงักเล็กน้อยเมื่ออีกฝ่ายกล่าว ไทจิเมื่อทำอะไรไม่ถูก เขายกมือขึ้นแล้งสัยไปที่กลางหัวสีส้มไม่แรงมาก แต่ก็พอจะรู้สึกเจ็บเล็กน้อย ก็เขากะแรงไม่ค่อยเป็นนี่นะ “พูดอะไรของเธอน่ะ” “ฉันจ้องเธอซะที่ไหนเล่า” เขากล่าว ฝ่ามือเขาค่อยๆ ผละออก ก่อนรีบหันหลังเดินออกไป “เอาเถอะ ตอนนี้ฉันต้องไปแล้ว ไว้เจอกันล่ะ” เขาอยู่ที่นี่นานเกินไปแล้ว ต้องกลับไปสักที +

Show Post

เมื่อบีเวอร์หนุ่มเดินห่างออกมาได้สักพัก ใบหูและใบหน้าก็แดงระเรื่อขึ้นอีกครา เขายกมือขึ้นมาครุ่นคิด ‘เมื่อกี้มันอะไรกัน’ ตึกตัก….ตึกตัก….. เสียงหัวใจของเขาเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ “ความรู้สึกมัน…” ตึกตัก…ตึกตัก..ตึกตัก ’อย่างกับมังงะโชโจที่อ่านเมื่อคืนชะมัด‘

Show Post

ถึงแม้ว่าจะทำเป็นตีมึนก็เถอะ… แววตาที่สับสน ความคิดที่ฟุ้งซ่านอยู่ไม่นิ่ง สิ่งที่เอาแต่เต้นโครมครามทำเขาหงุดหงิด เขาไม่รู้หรอกว่าเพราะอะไร ร่างตรงหน้าที่ก้มหน้าหงุดบ่นอุบอิบเขาก็ฟังไม่ค่อยรู้เรื่อง แต่ว่าการที่เธอตรงหน้าก้มหน้าบ่นเขาด้วยความกังวล มันก็คงดีกว่าการเงยหน้ามามองเขาตอนนี้แหละ ’เมื่อกี้ยัง…เก็บสีหน้าได้แท้ๆ แต่พอเธอละสายตา มันก็เก็บไม่อยู่‘ ’ขอร้องล่ะ..‘ ’อย่าเห็นฉันทีเถอะ‘

Show Post

ตึกตัก…ตึกตัก…. ไทจิตัวสั่นสักพัก แล้วซูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นหน้านิ่งกวนๆอย่างเดิม เขาค่อยๆ เอาผ้าเช็ดหน้าในมือออกจากหน้า พร้อมพูดจาห้วนๆ แบบปกติ ”ฉันไม่ยอมให้เธอตายไปง่ายๆ หรอกนะ“ ”เธอยังต้องอยู่ให้ฉันแกะสลักตุ๊กตาไปให้อยู่ จนกว่าฉันจะตาย เธอถึงจะตายได้“ ไทจิกล่าวออกมาด้วยโทนเสียงดูขอไปที แต่แฝงด้วยความจริงจังนิดหน่อย

Show Post

เจ้าวาฬในชุดตีมสีชมพูขาวจิ้มทาโกยากิมาลองไปหนึ่งเต็ม ๆ ก่อนจะเบิกตากว้างขึ้นมา " อื้ม~~ อร่อยมาก—!!! " เสียงดังฟังชัด , ดวงตาเป็นประกายแข่งกับดาวที่ระยิบระยับบนฟ้าเชียวล่ะ ( ตามเล่นช้ามากเพราะปั่นรูปมา ฮือ ๆ 😭😭 แต่ได้เช็คอินบูธแล้วค่ะ 😋💖 บังเอิญสุ่มได้ที่พี่ดาลี่ทำด้วย อย่างกับฟ้าลิขิตไว้แหน่ะ 😍🧡🧡นอกจากพี่ดาลี่ขอหยิบเพื่อน ๆ ในบูธมาด้วยน้าคะ 🥺🥰🫳🫳 )

Show Post